بازي در کودکان از اهميت ويژه اي برخوردار است . بسياري از والدين مي پندارند که بازي تنها با هدف گذراندن وقت براي کودک و ايجاد سر گرمي براي او طرح ريزي مي شود . در صورتي که مي توان گفت سهم عظيمي از هويت و تجارب کودک در بازي کسب مي شود .

کودک در بازي نقش هاي مختلف را تجربه مي کند و خود را در شخصيت هاي متفاوت با وظايف خاص آن تجسم مي کند . حتي در تخيل خود با دوستان خيالي خود ارتباط برقرار مي کند و هر گونه وقايع محيطي را در ارتباطات خيالي خود تجربه مي کند .

احترام به تخيلات کودک و همراه شدن با احساسات او به نوعي احترام به شخصيت اوست. کودک در اين هم احساسي ها هويت و خود پنداره خود را شکل مي دهد و در صورت احساس ارزشمندي تخيلات خود ،  در مورد شخصيت و نفس خويش احساس ارزش مي کند

شايد آجرهاي بازي خانه سازي يا خانه هاي عروسكي، ازمد افتاده و قديمي به نظر بيايند اما به واسطه طبيعت بي ساختار و باز خود، اجازه مي دهند تخيل كودك آنها را به هرسو كه مايل است به پرواز درآورد. به طوري که يك كارتن خالي ماشين لباسشويي مي تواند سفينه فضايي، زيردريايي يا قطار باشد .

  حضرت علي(ع) مي فرمايند: کسي که کودکي دارد بايد در راه تربيت او خود را تا حد طفوليت تنزل دهد . "وسايل، ج 5 "

لذا بازي براي کودک صرفا سرگرمي نيست . دنيايي از يادگيري ، کسب تجربه، استقلال، ساخت عزت نفس، و زمينه سازي براي گسترش زبان ، و يافتن مهارت هاي اجتماعي است. در بازي کودک احترام به  ديگري ، کنترل خشم ، صبر ، هم احساسي و حتي نمايي از محاسن و معايب نقش هاي مختلف را مي آموزد .

در بيان سيره پيامبر اسلام (ص) آمده است که ايشان با کودکان مانوس مي شدند و در بازي آنها شرکت مي کردند . ايشان آنچنان متواضع  و همساز با کودکان بودند که هر گاه ايشان را مي ديدند اجازه عبور به ايشان نمي دادند .